| تعداد نشریات | 24 |
| تعداد شماره‌ها | 931 |
| تعداد مقالات | 8,362 |
| تعداد مشاهده مقاله | 16,890,015 |
| تعداد دریافت فایل اصل مقاله | 14,318,727 |
فروماندگی دولت و بازگشت طالبان به قدرت در افغانستان | ||
| پژوهشنامه نظم‌های منطقه‌ای آسیا | ||
| مقالات آماده انتشار، پذیرفته شده، انتشار آنلاین از تاریخ 01 آبان 1405 | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22099/jaros.2026.56851.1082 | ||
| نویسندگان | ||
| روح اله طالبی آرانی* 1؛ عبدالرحیم احمدی2 | ||
| 1گروه سیاست جهانی و منطقه ای، دانشگاه شهید بهشتی، تهران ، ایران | ||
| 2گروه سیاست جهانی و منطقه ای، دانشکده اقتصاد و علوم سیاسی دانشگاه شهید بهشتی، تهران ایران | ||
| چکیده | ||
| در اکتبر ۲۰۰۱ ائتلافی به رهبری ایالات متحده امارت اسلامی طالبان را برچید و یکی از پرهزینه‌ترین پروژه‌های دولت‌سازی دوران پس از جنگ سرد را آغاز کرد. دو دهه و نزدیک به یک تریلیون دلار بعد، همان پروژه سریع‌تر از آنچه ساخته شده بود فرو ریخت: مراکز ولایات در تابستان ۲۰۲۱ یکی پس از دیگری و بیشتر بدون نبردی جدی سقوط کردند و کابل در پانزدهم اوت تقریباً بدون مقاومت دست به دست شد. این مقاله می‌پرسد چرا طالبان توانستند پس از بیست سال به قدرت بازگردند و استدلال می‌کند که پاسخ نه در یک تصمیم محرک واحد، بلکه در تداوم فروماندگی دولت نهفته است. نوشتار حاضر با تکیه بر برداشت بنیاد صلح از فروماندگی دولت و داده‌های سری‌زمانی شاخص دولت‌های شکننده، فروماندگی را در سه خوشۀ اجتماعی، سیاسی‌امنیتی و اقتصادی همچون شرط ساختاری لازمی در نظر می‌گیرد که فرصت مورد بهره‌برداری طالبان را پدید آورد، و توافق دوحه در فوریۀ ۲۰۲۰ و تصمیم همراه آن به خروج نیروها را شتاب‌دهنده‌ای می‌داند که این فرصت مستقر را به پیامد نظامی بالفعل بدل ساخت. این صورت‌بندی سنجیده است: چون نمرات فروماندگی افغانستان در سراسر دوره بحرانی بود، فروماندگی به تنهایی نمی‌تواند توضیح دهد که چرا فروپاشی در ۲۰۲۱ و نه در ۲۰۱۰ یا ۲۰۱۴ روی داد، و هر تبیینی که در «دولت فرومانده بود» متوقف شود دوری است. | ||
| کلیدواژه‌ها | ||
| افغانستان؛ بنیاد صلح؛ فروماندگی دولت؛ طالبان؛ تجاوز امریکا | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1 |
||