بررسی ساخت‌واژی مصدرهای «هستیدن» و «بودن» و نقدی بر ساخت و کاربرد «می‌باشد» در زبان فارسی نوشتاری معیار: رویکرد در زمانی

آذری، روشنک. (1400). بررسی درزمانی ساخت صفت‌های فاعلی و مفعولی زبان فارسی و تحلیل محتوای آموزشی آن در کتب متوسطه نظام قدیم و جدید، فصلنامه آموزش پژوهی، 7(25). 36-48.

آذری، روشنک. (1401). وجه، نوع و ساخت جملات شرطی زبان پهلوی: دستگاه مضارع. مجموعه مقالات پنجمین همایش بین‌المللی زبان‌ها و گویش‌های ایران، مرکز دائره‌المعارف بزرگ اسلامی، صص. 17-1، شابک: 5-00-5510-622-978.

آقامحسنی، فیروزه. (1390). «بودن» در نقش فعل ربطی و تام در ایرانی باستان و میانه غربی. اندیشه‌های ادبی. 2(7). صص. 185-199.

آموزگار، ژاله؛ تفضلی، احمد. (1382). زبان پهلوی: ادبیات و دستور آن. چاپ چهارم. تهران: نشر معین.

ابوالحسنی چیمه، زهرا.(1390). انواع نمود واژگانی در افعال فارسی، مجله ادب فارسی، 1(6)، صص.101-120.

ابوالقاسمی، محسن. (1373)الف. ماده‌های فعل‌های فارسی دری. تهران: انتشارات ققنوس.

ابوالقاسمی، محسن. (1373)ب. تاریخ مختصر زبان فارسی. چاپ اول. قم: بنیاد اندیشه اسلامی.

ابوالقاسمی، محسن. (1376). راهنمای زبان‌های باستانی ایران. جلد دوم. تهران: انتشارات سمت.

ابوالقاسمی، محسن. (1389). دستور تاریخی زبان فارسی. چاپ هشتم. تهران: انتشارات سمت.

بارتلمه، کریستین. (1384). تاریخچه واج‌های ایرانی. ترجمه واهه دومانیان. تهران: پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی.

باطنی، محمدرضا. (1370). نگاهی تازه به دستور زبان. چاپ چهارم. تهران: انتشارات آگاه.

باطنی، محمدرضا. (1382). توصیف ساختمان دستوری زبان فارسی. چاپ چهاردهم. تهران: انتشارات امیرکبیر.

باقری، مهری. (1396). تاریخ زبان فارسی. چاپ بیست و دوم. تهران: نشر قطره.

بهرامی‌خورشید، سحر؛ ورهاگن، آری؛ گلفام، ارسلان. (1390). فضای معنایی فعل «شدن» در زبان فارسی: نگرشی شناختی. جستارهای زبانی. 2(4). صص. 145-167.

بهزادی، رقیه. (1368). بندهش هندی. تهران: پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی.

جباری، محمدجعفر. (1387). مصدر برساخته: رویکردی توصیفی- هم‌زمانی. زبان و زبان‌شناسی. 4(1). صص. 41-61.

دبیرمقدم، محمد. (1389). زبان‌شناسی نظری (پیدایش و تکوین دستور زایشی). تهران: سمت.

دهخدا، علی‌اکبر (۱۳۷۷). لغت نامه دهخدا، جلد سیزدهم، تهران: مؤسسه لغت‌نامه دهخدا، دانشگاه تهران.

راشدمحصل، محمدتقی. (1364). درآمدی بر دستور زبان اوستایی. تهران: انتشارات کاریان.

رضایی، والی. (1395). مصدر، اسم مصدر و حاصل مصدر از دیدگاه سرنمون رده‌شناختی. پژوهش‌های زبان‌شناسی. 8(1). صص. 1-16.

رضایی، والی؛ نیسانی، مژگان. (1392). بررسی نحوی و کاربردشناختی ساخت‌های اسنادی شده در زبان فارسی بر اساس دستور نقش و ارجاع. زبان‌پژوهی دانشگاه الزهرا. 4(8). صص. 23-51.

زرشناس، زهره. (1380). جستارهایی در زبان‌های ایرانی میانه شرقی. تهران: انتشارات نیلوفر.

زرشناس، زهره. (1387). دستنامه سغدی. تهران: پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی.

سیفی، رویا؛ بختیاری، رحمان؛ محمدی اکمل، احمد. (1392). پیشینه نفوذ واژه‌های ایرانی در زبان‌های هندی. فصلنامه مطالعات شبه قاره. 5(16). صص. 71-90.

شریفی، شهلا؛ تابش‌فر، لیلا. (1397). تکوین فعل "است" در زبان فارسی. مجموعه مقالات نخستین همایش ملی تحقیقات ادبی دانشگاه علامه طباطبایی. اسفندماه. تهران.

فرشیدورد، خسرو. (1351). فعل «بودن» و تحول آن در زبان فارسی. مجله وحید. دوره 10(7). صص.780-789.

قریب، بدرالزمان. (1372). نظام فعل در زبان سغدی. مجله زبان‌شناسی. 10(1). صص. 2-52.

کلباسی، ایران. (1380). ساخت اشتقاقی واژه در فارسی امروز. چاپ دوم. تهران: پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی.

مصفاجهرمی، ‌ابوالفضل. (1392). نگاه زایشی به مقوله دستوری مصدر در زبان فارسی (ره‌یافت‌ها و راه‌حل‌ها). زبان‌پژوهی دانشگاه الزهرا. ویژه نامه زمستان. صص. 163-175.

مکنزی، دیوید. نیل. (1379). فرهنگ کوچک زبان پهلوی. ترجمه مهشید میرفخرایی. چاپ دوم. تهران: پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی.

ناتل‌خانلری، پرویز. (1374). تاریخ زبان فارسی، جلد دوم، چاپ پنجم، تهران: فرهنگ نشر سیمرغ.

نجفی، ابوالحسن. (1390). مبانی زبان‌شناسی و کاربرد آن در زبان فارسی. چاپ یازدهم. تهران: انتشارات نیلوفر.

نوابی، ماهیار. (1379). بررسی فعل «است» در فارسی و پهلوی. مجله دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه فردوسی مشهد. 1(33). صص. 23-31.

Anklesaria, B. T. (1957). Zand ī Vohūman Yasn. Bombay: Messrs. K. L. Bhargava.

Anklesaria, B. T. (1964). Zatsparam. Bombay: Godrej Memorial Printing Press.

Bartholomae, C. (1961). Altiranisches wörterbuch. Berlin: Walter de Gruyter & Co.

Croft, W. (1991). Syntactic categories and grammatical relations: The cognitive organization of information. University of Chicago Press.

Dhbhar,E.Bamanji .(1913).The Pahlavi Riyāyat. Bombay: The Fort Printing Press.

Jackson, A. V. W. (1892). Avesta Grammar (part 1). Stuttgart: W. Kohlhammer.

Kent, R. G. (1953). Old Persian. 2^nd Edition. New Haven: American Oriental Society.

Lin, Jeremy K. (2018). “Interpreting the ‘documents of language’: Linguistic reconstruction as an approach to prehistoric culture.” Res: Anthropology and Aesthetics, 69–70.

Mousavi, S. H. (2022). When past meets future in Persian: A construction grammar approach to futurity. Australian Journal of Linguistics, 42(1), 1–34. https://doi.org/10.1080/07268602.2022.2073545

Nyberg, H. S. (1974). A manual of Pahlavi. Volume II. Wiesbaden: Otto Harrassowitz.

Sims-Williams, N. (2004). Ideographic writing I: Terminology and conventions. Encyclopaedia Iranica, 12(6), 617–618.

Williams, A.V. (1990). The Pahlavi Rivāyat,Accompaning the Dādestān ī Dēnīg. Copenhagen: The Royal Danish Academy of Sciences and Letters.