| تعداد نشریات | 24 |
| تعداد شمارهها | 920 |
| تعداد مقالات | 8,268 |
| تعداد مشاهده مقاله | 16,530,776 |
| تعداد دریافت فایل اصل مقاله | 13,947,461 |
تحلیلی بر مکان رویدادها در شهر تهران از منظر یان گهل | ||
| مطالعات طراحی شهری ایران | ||
| مقالات آماده انتشار، پذیرفته شده، انتشار آنلاین از تاریخ 07 شهریور 1405 | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22099/iuds.2026.56498.1230 | ||
| نویسندگان | ||
| الهام خزائی1؛ مریم استادی* 2؛ فاطمه محمدنیای قرائی3؛ محمدرضا پورجعفر4 | ||
| 1پژوهشگر دکتری شهرسازی، گروه شهرسازی، واحد مشهد، دانشگاه آزاد اسلامی، مشهد، ایران. | ||
| 2استادیار گروه شهرسازی، دانشکده هنر و معماری، واحد مشهد، دانشگاه ازاد اسلامی، مشهد، ایران | ||
| 3استادیار گروه شهرسازی، دانشکده هنر و معماری، واحد مشهد، دانشگاه ازاد اسلامی، مشهد، ایران. | ||
| 4استاد تمام گروه شهرسازی، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران. | ||
| چکیده | ||
| شهرهای معاصر به فضاهایی نیاز دارند که بستر حضور مردم و شکلگیری رویدادها در مقیاسهای گوناگون باشند. فضاهایی که فراتر از عملکرد صرف تردد، امکان ارتباط چهرهبهچهره و مشارکت فعال شهروندان را فراهم کنند. در کلانشهرهایی مانند تهران، کمبود این فضاها باعث میشود رویدادها و گردهماییها در مسیرهای تردد شکل بگیرند. این وضعیت به اختلال در عملکرد اصلی فضا و ایجاد نگرش منفی نسبت به رویدادهای شهری منجر میشود. یان گهل، معمار و نظریهپرداز دانمارکی، با تأکید بر استفاده از ظرفیت فضاهای خرد، «زندگی میان ساختمانها»، چارچوبی عملیاتی برای تحلیل فضاهای عمومی ارائه کرده است. او معتقد است یک مکان رویداد موفق دارای چهار لبه مشخص است: لبه اول (شرکتکنندگان مستقیم)، لبه دوم (نظارهگران با حفظ حریم شخصی)، لبه سوم (مسیر تردد)، و لبه چهارم (فضای نشستن در مجاورت ابنیه). این مدل، اگرچه در شهرهای اروپایی آزمون شده، اما کاربرد آن در شهرهای ایرانی با تراکم بالا و الگوهای فرهنگی متفاوت، نیازمند بررسی و بومیسازی است. این پژوهش با هدف تحلیل دیدگاه یان گهل درباره «مکان رویداد» و انطباق آن با نمونههای عینی در تهران انجام شد. روش پژوهش، کیفی و مبتنی بر بازدیدهای میدانی، مشاهده عمیق، مصاحبه نیمهساختاریافته و مشارکت مستقیم کاربران فضا همراه با ثبت سیستماتیک رفتارها بود. دادههای میدانی در قالب یادداشت، نقشه، جدول و متن ثبت و با مدل مفهومی گهل مقایسه شدند. بررسی ۳۶ نمونه موردی در تهران نشان داد که بیشترین تشابه با ساختار پیشنهادی یان گهل به ترتیب در پارکهای محلی (با ۸۵/۰ مشابهت)، مینیپارکها (۸۰/۰) و پلازاهای شهری (۷۵/۰) وجود دارد. در نهایت دو الگوی کلی مکان رویداد در تهران استخراج شد و مشخص گردید که دیدگاه گهل با برخی گونههای فضایی این شهر مطابقت کامل ندارد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| فضای عمومی؛ مکان رویداد؛ یان گهل؛ شهر تهران | ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 20 |
||