سنجش وضعیت گردشگری کلان‌شهر شیراز براساس مؤلفه‌های پایداری محیطی در طراحی شهری

. اشرف‌زاده، م.، مددی خادمی، ن.، و بنیادی. (۱۳۸۹). ارزیابی آثار محیط‌زیستی پروژه‌های گردشگری ساحلی (مطالعۀ موردی: شهر جهانگردی بین‌المللی خلیج فارس). پژوهش‌های محیط‌زیست.

2. انوری آریا، م.، و نساج، م. (۱۳۸۶). بررسی و تبیین نقش صنعت جهانگردی در فضاهای شهری. همایش منطقه‌ای جغرافیا، گردشگری و توسعۀ پایدار، اسلام‌شهر.
3. پاپلی یزدی، م. ح.، و سقایی، م. (۱۳۸۶). گردشگری (ماهیت و مفاهیم). تهران: سمت.
4. تقوایی، م.، و صفرآبادی، ا. (۱۳۹۲). نقش مدیریت شهری در دستیابی به توسعۀ پایدار گردشگری شهری؛ مطالعۀ موردی: شهر کرمانشاه. مطالعات جغرافیایی مناطق خشک.
5. حسنوند، س.، و خداپناه، م. (۱۳۹۳). تأثیر گردشگری بر رشد اقتصادی در کشورهای درحال‌توسعه: دو رویکرد پانل ایستا و پانل پویا. سیاست‌های راهبردی و کلان، سال دوم، شمارۀ ۶.
6. دیناری، ا. (۱۳۸۴). گردشگری شهری در ایران و جهان. مشهد: واژگان خرد.
7. رهنمایی، م. ت. (۱۳۸۶). جزوۀ درسی جغرافیای توریسم. دانشکدۀ جغرافیا، دانشگاه تهران.
8. شارپلی، ر.، و جولیا. (۲۰۱۴). گردشگری روستایی (ترجمۀ ر. منشی‌زاده و ف. نصیری). تهران: منشی.
9. علی‌پور، ع.، علی‌پوری، ا.، و حمیدی، م. س. (۱۳۹۹). تحلیل فضایی ظرفیت توریسم نواحی کویر و بیابان و نقش آن در پایداری اجتماعی (مورد: استان یزد). تحلیل فضایی مخاطرات محیطی، ۷(۱).
10. علی‌زاده، س. د. (۱۳۸۹). بررسی آسیب‌های اجتماعی گردشگری در منطقۀ ثامن کلانشهر مشهد. پایان‌نامۀ کارشناسی‌ارشد، دانشگاه پیام‌نور، تهران.
11. عنابستانی، ع. ا.، علی‌زیاری، ی.، و عنابستانی، ز. (۱۳۹۲). بررسی آثار شرکت گردشگری پدیده بر توسعۀ شهری در شاندیز. مجله برنامه‌ریزی و توسعۀ گردشگری، سال دوم، شمارۀ ۵.
12. قدمی، م.، و علیقلی‌زاده فیروزجانی، ن. (۱۳۹۱). ارزیابی توسعۀ گردشگری مقصد در چهارچوب پایداری؛ نمونۀ موردی: دهستان تمشکل، شهرستان تنکابن. فصلنامۀ تحقیقات جغرافیایی، شمارۀ ۱.
13. کاظمی، م. (۱۳۸۵). مدیریت گردشگری. تهران: سمت.
14. محمودی میمند، م.، و مقدمی، ا. (۱۳۹۰). مدیریت نوین توریسم جهانی: شناخت مفاهیم، اصول و بازاریابی توریسم. تهران: مهکام.
15. Bell, S., & Morse, S. (2013). Measuring sustainability: Learning from doing. Routledge.
16. Bennet, J. A., & Strydom, J. W. (2001). Introduction to travel and tourism marketing. Johannesburg: Juta.
17. Cooper, C. P. (1981). Spatial and temporal patterns of tourist behaviour. Regional Studies, 15, 359-371. https://doi.org/10.1080/00343408112331321521
18. Fennell, D. A. (1999). Ecotourism: An introduction. Routledge.
19. Hawkins, S. (2007). The World Bank’s role in tourism development. Annals of Tourism Research, 34(2), 348-363. https://doi.org/10.1016/j.annals.2007.01.007
20. Howes, H. (2000). Sustainable development comes of age: The Thames environment 21 experience. In K. Williams, E. Burton, & M. Jenks (Eds.), Achieving sustainable urban form (pp. 235-252). Routledge.
21. Inskeep, E. (1991). Tourism planning. New York: Van Nostrand Reinhold.
22. Pinkster, F. M., & Boterman, W. R. (2017). When the spell is broken: Gentrification, urban tourism, and privileged discontent in the Amsterdam canal district. Cultural Geographies, 24(3), 457–472. https://doi.org/10.1177/1474474017706176

World Tourism Organization (UNWTO). (2014). A specialized agency of the United Nations, International Forum on Sustainable Development of Tourism and Innovation. Cartagena de Indias, Colombia, 24 June.