تبیین انگاره طراحی شهری مشارکتی در فرآیند بازآفرینی شهری اجتماع محور براساس فلسفه رئالیسم اسلامی

1. اسلامی، غ.، و کامل‌نیا، ح. (۱۳۹۲). معماری جمعی از نظریه تا عمل. تهران: انتشارات دانشگاه تهران.
2. بحرینی، س. ح.، ایزدی، م. س.، و مفیدی، م. (۱۳۹۳). رویکردها و سیاست‌های نوسازی شهری (از بازسازی تا بازآفرینی‌شهری پایدار). مطالعات شهری، ۹، ۱۷-۲۸.
3. پوراحمد، ا.، حبیبی، ک.، و کشاورز، م. (۱۳۸۹). سیر تحول بازآفرینی شهری به‌عنوان رویکردی نو در بافت‌های فرسودۀ شهری. شهر ایرانی اسلامی، ۱، ۵۳-۵۵.
4. حبیبی، م.، و سعیدی رضوانی، ن. (۱۳۸۴). شهرسازی مشارکتی؛ کاوشی نظری در شرایط ایران. هنرهای زیبا، ۲۴، ۱۵-۲۴.
5. حسینی، س. ج. (۱۳۸۷). مشارکت پایدار مردمی در نوسازی و بازسازی بافت‌های فرسوده شهری. مشهد: انتشارات سخن گستر.
6. حناچی، پ. (۱۳۹۱). مرمت شهری در بافت‌های تاریخی ایران. تهران: انتشارات دانشگاه تهران.
7. حناچی، پ.، و فدایی‌نژاد، س. (۱۳۹۰). تدوین چارچوب مفهومی حفاظت و بازآفرینی یکپارچه در بافت‌های فرهنگی-تاریخی. هنرهای زیبا، ۴۶، ۱۵-۲۶.
8. شرفی، م.، و برک‌پور، ن. (۱۳۸۹). گونه‌شناسی تکنیک‌های مشارکت شهروندان در برنامه‌ریزی شهری، بر مبنای سطوح مختلف مشارکت. نامۀ معماری و شهرسازی، ۲ (۴)، ۷۷-۱۰۱.
9. شریعتمداری، ع. (۱۳۴۳). تعلیم و تربیت. مجلۀ تعلیم و تربیت، ۱، ۱-۱۰.
10. شریعتمداری، ع. (۱۳۷۵). شناخت‌شناسی فلسفی و آموزش. جمله‌نامۀ فرهنگستان علوم، ۳ (۵)، ۳-۱۶.
11. شریفیان ثانی، م. (۱۳۸۰). فرهنگ شهری: مشارکت شهروندی؛ حکمرانی شهری و مدیریت شهری. مدیریت شهری، ۸، ۴۲-۵۵.
12. صالحی، ا.، مرادی، ا.، و فیروزی، ا. (۱۳۹۴). نگاهی جامع به تعلیم و تربیت اسلامی از دیدگاه شهید مرتضی مطهری با تأکید بر اصول، اهداف و روش‌های تربیتی. پژوهش در مسائل تعلیم و تربیت اسلامی، ۲۲ (۲۵)، ۹-۳۷.
13. طباطبایی، م. ح. (۱۳۶۱). تفسیر المیزان (ترجمۀ ن. مکارم شیرازی، جلد ۲۰). تهران: نشر بنیاد علامه.
14. طباطبایی، م. ح. (۱۳۷۰). نهایه‌الحکمه (ترجمه و شرح ش. شیروانی، جلد ۱). تهران: انتشارات الزهرا.
15. طباطبایی، م. ح. (۱۳۸۵). اصول فلسفه و روش رئالیسم (ج. ۱ و ۲ و ۳). قم: انتشارات صدرا.
16. عبدی دانشپور، ز. (۱۳۹۴). درآمدی بر نظریه‌های برنامه‌ریزی با تأکید ویژه بر برنامه‌ریزی شهری (چاپ سوم). تهران: انتشارات دانشگاه شهید بهشتی.
17. علوی‌تبار، ع. (۱۳۸۲). بررسی الگوهای مشارکت شهروندان در ادارۀ امور شهرها (جلد دوم). سازمان شهرداری‌ها.
18. گوتک، ج. ا. (۱۳۸۰). مکاتب فلسفی و آراء تربیتی (ترجمۀ م. پاک‌سرشت). تهران: انتشارات سمت.
19. مصباح یزدی، م. ت. (۱۳۶۰). اهداف تربیت از دیدگاه اسلام. تهران: انتشارات سمت.
20. مصباح یزدی، م. ت. (۱۳۸۲). نظریۀ حقوقی اسلام: حقوق متقابل مردم و حکومت (نگارش م. نادری و م. کریمی‌نیا، جلد اول و دوم، چاپ اول). قم: مرکز انتشارات مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی (ره).
21. مطهری، م. (۱۳۷۴). سیری در سیرۀ نبوی. تهران: انتشارات صدرا.
22. مطهری، م. (۱۳۸۰). فطرت. تهران: انتشارات صدرا.
23. مک‌کارتی، ج. (۱۳۹۰). شراکت، برنامه‌ریزی تعاونی و بازآفرینی شهری (ترجمۀ م. خلیل‌نژادی). تهران: انتشارات دانشگاه تهران.
24. ملکی، ح. (۱۳۸۴). تعلیم و تربیت اسلامی: رویکرد کلان‌نگر. تهران: انتشارات عابد.
25. منگن، ا. پ. (۱۳۹۰). طرد اجتماعی و پهنه‌های مسئله‌دار اروپا؛ مدیریت نوسازی شهری (ترجمۀ ع. اقوامی مقدم). تهران: انتشارات دانشگاه تهران.
26. نبویان، س. م. (۱۳۸۸). فلسفۀ حق. قم: مرکز انتشارات مؤسسۀ آموزشی و پژوهشی امام خمینی (ره).
27. ندایی، ه. (۱۳۷۴). نگاهی گذرا به مبانی تعلیم و تربیت در رئالیسم اسلامی: تأثیر مقولات فلسفی بر جنبه‌های مختلف تعلیم و تربیت. مجلۀ علمی‌پژوهشی مصباح، ۴ (۱۵)، ۷-۱۶.
28. Assefa, G., & Frostell, B. (2007). Social sustainability and social acceptance in technology assessment: A case study of energy. Technologies in Society Journal, 29, 63-78. https://doi.org/10.1016/j.techsoc.2007.01.012
29. Baker, M., Coaffee, J., & Sherriff, G. (2006). Achieving successful participation: Literature review. Department for Communities and Local Government.
30. Bevilacqua, C., Calabro, J., & Maione, C. (2013). The role of community in urban regeneration: Mixed use area approach in USA. In Proceeding REAL CORP 2013 (pp. 20-23). Rome: Tagungsband.
31. Calthorpe, P., & Fulton, W. (2001). The regional city. Island Press.
32. Colantonio, A., & Dixon, T. (2011). Urban regeneration & social sustainability: Best practice from European cities. Wiley-Blackwell.
33. Healey, P. (1996). The communicative turn in planning theory and its implications for spatial strategy formation. Environment and Planning B: Planning and Design, 23, 217-234. https://doi.org/10.1068/b230217
34. Hillier, J. (2010). Shadows of power: A story of foresight in land use planning (K. Pouladi, Trans.). Tehran: Publications of Iranian Society of Consulting Engineers.
35. Izadi, M. S. (2006). A study on city center regeneration: A comparative analysis of two different approaches to the revitalization of historic city centers in Iran (Doctoral dissertation, Newcastle University).
36. Large Scale Urban Distressed Areas (LUDA). (2003). Appraisal of urban rehabilitation literature and projects, including a glossary of terms and a preliminary set of indicators characterizing LUDA. Dresden.
37. McDonald, S., Malys, N., & Maliene, V. (2009). Urban regeneration for sustainable communities: A case study. Technological and Economic Development of Economy, 15(1), 49-59. https://doi.org/10.3846/1392-8619.2009.15.49-59
38. Petts, J., & Leach, B. (2000). Evaluation methods for public participation: Literature review. Environment Agency.
39. Roberts, P. (2000). The evolution, definition, and purpose of urban regeneration. In A handbook, British Urban Regeneration Association. London: SAGE Publications.

Turok, I. (2004). Urban regeneration: What can be done and what should be avoided? Proceedings of the Istanbul Conference on Urban Regeneration. Istanbul: Lutfi Kirdar Exhibition Centre.