بررسی فرایندهای تضعیف در گویش سیستانی براساس واج‌شناسی خودواحد

آرام، یوسف و عاطفه حسینی صفوت. (1395). بررسی پیکره‌بنیاد فرایندهای واجی تضعیف و تقویت. پژوهش​های زبان‌شناسی تطبیقی درادوارتاریخیزبانفارسی، 6 (11). صص. 159-176.

آهنگر، عباسعلی. (1382). توصیف دستگاه واجی گویش سیستانی. مجله گویش‌شناسی. ضمیمه‌نامه فرهنگستان زبان و ادب فارسی، 6 (1)، صص. 4-32.

آهنگر، عباسعلی پاکزاد یوسفیان و حسنعلی کدخدا. (1395). توزیع جغرافیایی تنوعات واکه‌ای گویش سیستانی در دو بخش شهرکی-نارویی و میانکنگی. فصلنامه زبان‌شناسی اجتماعی، 1 (1)، صص. 22-40.

برجسته دلفروز، بهروز. (1375). دستگاه واجی گویش سیستانی. مجله علوم انسانی. دانشگاه سیستان و بلوچستان. 1 (2)، صص. 112-132.

پرمون، یداله. (1388). واکه​کاهی در گویش کرمانی. مجله​نامه پژوهشگاه میراث فرهنگی. ویژه​نامه زبان‌شناسی، 1 (1)، صص 12-25.

خلیفه​لو، سیدفرید و منصوره دلارامی​فر. (1394). خوشه دوهمخوانی آغازین در گویش سیستانی از دیدگاه واج​شناسی خودواحد. فصلنامه مطالعات زبان​ها و گویش​های غرب ایران،  2 (8)، صص. 39-62.

کرد زعفرانلو کامبوزیا، عالیه. (1379). واج​شناسی خودواحد و کاربرد آن در فرایندهای واجی زبان فارسی. رسالة دکتری، تهران: دانشگاه تهران.

کرد زعفرانلو کامبوزیا، عالیه. (1385). واج​شناسی. رویکردهای قاعده​بنیاد. تهران: سمت.

کرد زعفرانلو کامبوزیا، عالیه، الهام ثباتی و فردوس آقاگل‌زاده. (1394). فرایندهای واجی تضعیف در گونه‌های کردی ایلامی. نشریه پژوهش​های زبا‌ن‌شناسی تطبیقی، 5 (9)، صص. 206-223.

فیروزیان‌پور اصفهانی، آیدا و طیبه فاتحیان. (1389). بررسی فرایندهای واجی در گویش مشهدی براساس واج​شناسی خودواحد. همایش بین​المللی گویش​های مناطق کویری ایران، دانشگاه سمنان، گلاله هنری، صص. 1647-1678.

محمدی خمک، جواد. (1379). واژه‌نامه سکایی. تهران: سروش.

مهدوی، فرشته. (1389). بررسی همگونی واجی در گونه اصفهانی براساس نظریه خودواحد. همایش بین‌المللی گویش‌های مناطق کویری ایران. دانشگاه سمنان، صص. 158-170.

میکده، اعظم. (1395). فرایندهای واجی واکه​ای در گویش فریمانی بر پایه واج​شناسی خودواحد. زبان‌کاوی، 19 (40)، صص. 15-37.

Ahangar, A. A. (2010). A study of the verb system in the Sistani dialect of Persian. Orientalia Suecana, 11 (6), pp.5-44.

Bearman, P., T. Bianquis, C. Bosworth, V. Donzel, & W. Heinrichs. (2003). The Encyclopedia of Islam. pp. 425–448. Iran, iii. Languages. Leiden: Brill.

Chomsky, N. and M. Halle. (1968). The sound pattern of English. New York:  Harper and Row.

Crystal, D. (2011). A dictionary of linguistics and phonetics (Vol. 30). Chicester: John Wiley & Sons.

Durand, J. (1990). Generative and non-linear phonology. Harlow: Longman.

Goldsmith, J. A. (1976). An overview of autosegmental phonology. Linguistics analysis, Vol. 2, No. 1, pp. 23-68.

Goldsmith, J. A. (1990). Autosegmental and metrical phonology. Oxford: Basil Blackwell.

Hegberg, L. (2006). An autosegmental theory of stress. SILL e.book series, International.

Hyman, L. M. (2013). How autosegmental is phonology?”. UC Berkeley phonology lab annual report. Berekley: University of California.

Kenstowics, M. (1994). Phonology in generative grammar. Cambridge, Blackwell publisher.

Kul, M. (2007). The Principle of least effort with in the hierarchy of linguistic preferences: external evidence from English. Ph.D.dissertation. Poznan: Adam Mickiewicz Universiry.

Kahn, D. (1976). Syllable-based generalizations in English phonology. Ph.D.  dissertation. Cambridge: MIT press.

Lass, R. (1988). Phonology, an introduction to basic concepts. Cambridge: Cambridge press.

Oden, D. (2013). Introduction phonology. Cambridge: Cambridge University press.

Okati, F., A. A. Ahangar & C. Jahani. (2009). The Status of h and ʔ in the Sistani Dialect of Miyankangi. Iranian journal of applied language study, 1(1), pp. 80-90.

Okati, F., A. A. Ahangar, E. Anonby & C. Jahani. (2010). Natural phonological processes in Sistani dialect of Iran. Iranian Journal of applied language studies, 2 (1), p. 103.

Van Oostendorp, M. (2007). Derived environment effects and consistency of exponence. Berlin: Mouton de Gruyter.  

Windfuhr, G.(1989). New Iranian language.In compendium linguarum iranicarum. Edited by Rüdiger Schmitt. (pp. 246-250). Wiesbaden: Ludwig.