مقوله‌های واژ-نحوی اسم در بشاگردی جنوبی

ارانسکی، یوسف میخائیلویچ. (1378). زبا‌ن‌های ایرانی. ترجمة علی­اشرف صادقی. تهران: سخن.

آهنگر، عباسعلی. مطلبی، محمد. و رزمدیده، پریا. (1394). بررسی فرآیند واژه­سازی ترکیب در گونة زبانی رودبار جنوب (اسلام آباد).  ادب و زبان، 38، صص.  19-54.

رستمی­ابوسعیدی، علی­اصغر. (1382). وجه تمایز گویش بشاگردی و فارسی در بعضی جنبه­های آوایی و دستوری. نشریة دانشکدة ادبیات و علوم انسانی دانشگاه شهید باهنر کرمان، 13، صص. 105-122.

صدیقی­نژاد، بختیار. (1389). بررسی توصیفی ساخت‌واژة گویش بشاگردی. پایان­نامة کارشناسی ارشد زبان­شناسی همگانی، زاهدان: دانشگاه سیستان و بلوچستان.

صدیقی­نژاد، بختیار. آهنگر، عباسعلی. و رستمی­ابوسعیدی، علی­اصغر. (1393). برخی از مشخصه­های دستوری متمایز گویش بشاکردی. مقالات دومین همایش بین­المللی زبان­ها و گویش­های ایرانی، ویراستة محمود جعفری­دهقی، 81-82. تهران: مرکز دایرة­المعارف اسلامی.

صدیقی­نژاد، سپهر. عباسعلی. و رستمی­ابوسعیدی، علی­اصغر. (1394). معرفی دستگاه ضمایر و حالت در گویش بشاگردی جنوبی. سومین همایش ملی زبان­شناسی و آموزش زبان فارسی؛ چشم‌انداز پژوهش­های زبان در قرن 21، جلد 7، صص. 151-173.

ماهوتیان، شهرزاد. (1384). دستور زبان فارسی از دیدگاه رده­شناسی. ترجمة مهدی سمائی. تهران: مرکز.

موشکالو، ویاچسلاو. (1383). بشکردی. ترجمة لیلا عسگری. گویش­شناسی، 2، صص. 96-101.

وحیدیان کامیار، تقی. (1381). دستور زبان فارسی (1). تهران: سمت.