سیر تحول مفهومی واژة "خود" در منطق‌الطیر بر اساس فرایند فردیت

الیاده، میرچا.(1390). اسطوره­یبازگشتجاودانه­. ترجمه­ی­ بهمن سرکاراتی، تهران: طهوری.

 پروینی، خلیل و همکاران. (1396). «از «همانندسازی» تا «فردیت»؛ چالش «خود»شدن در اشعار نسیمی با تکیه بر نقد روانکاوانه­ی کهن‌الگوی انسان کامل». نقد ادبی، دوره­ی 10، شماره­ی 38، صص121– 145.

رضی، هاشم.(1379). حکمت خسروانی. تهران: بهجت.

روزبهانی، رویا و پورمند، حسن­علی.(1397). «تحلیل کهن­الگویی الهی­نامه­ی عطار (داستان زن صالحه) براساس نظریات یونگ». شعرپژوهی، سال 10، شماره­ی 1، صص 23–44.

شولتز، دوان­پی و همکاران.(1378). تاریخ روان­شناسی. ترجمه­ی علی­اکبر سیف، تهران: دوران.

عطار، فریدالدین.(1366). دیوان عطار. تصحیح تقی تفضّلی، تهران: ترجمه و نشر کتاب.

ـــــــــــــــ­­.(1389الف). مختارنامه. تصحیح محمدرضا شفیعی­کدکنی، تهران: سخن.

ـــــــــــــــ. (1389ب). منطق­الطیر. تصحیح محمدرضا شفیعی­کدکنی، تهران: سخن.

فرنبغ دادگی.(1390).  بندهش. گزارنده مهرداد بهار، تهران: توس.

   قریشی، زهرا­السادات و همکاران.(1394). «گذر از افسانه­ی نارسیس به خویشتن در غزلیات شمس».  گوهر گویا، سال 9، شماره­ی اول، صص 1-34.

قشقایی، سعید. (1390). «بررسی کهن­الگوی سایه و انطباق آن با نفس در مثنوی­های عطار».  ادبیات عرفانی و اسطوره­شناختی، دوره­ی 7، شماره­ی25، صص143-166.

محمدی، فرزانه و همکاران.(1393). «قرائت کهن­الگویی منطق­الطیر عطار». نثرپژوهی ادب فارسی، دوره­ی 17، شماره­ی 36، صص 135-160.

 مورنو، آنتونیو.(1392). یونگ، خدایان و انسان مدرن. ترجمه­ی­ داریوش مهرجویی، تهران: مرکز.

  والت اوداینیک، ولودیمر.(1379). یونگ و سیاست. ترجمه­ی علی­رضا طیب، تهران: نی.

 یاوری، حورا.(1387). روان­کاوی و  ادبیات. تهران: سخن.

  یونگ، کارل­گوستاو.(1389). انسان و سمبل­هایش. ترجمه­ی­ محمود سلطانیه، تهران: دیبا.

 ــــــــــــــــــ. (1368). چهار صورت مثالی. ترجمه­ی پروین فرامرزی، مشهد: نشر معاونت فرهنگی آستان قدس رضوی.  

ـــــــــــــــــــ. (1382).  اسطوره­ای نو (نشانه­هایی در آسمان). ترجمه­ی جلال ستاری، تهران: مرکز.

ــــــــــــــــــ. (1392) روان­شناسی و کیمیاگری. ترجمه­ی محمود بهفروزی، تهران: جامی.