بررسی و تحلیل داستان نخست دفتر اول مثنوی مبنی بر گزاره‌های معرفت‌نفسی یا روان‌کاوی

‌ابن سینا، حسین ابن عبدالله (۱۳۶۸). قانون در طب. 7 جلد، ترجمه‌ی عبدالرحمان شرفکندی،‌ تهران: سروش.

اسدزاده، سمیه و میرلو، محمدمهدی. (۱۳۹۱). «روان‌کاوی و زبان از دیدگاه ژاک لاکان».  اطلاعات حکمت و معرفت، سال 7، شماره‌ ۹، صص ۲۸-۳۰.

 افلاطون. (1351). پنج رساله. ترجمه‌ی محمود صناعی، تهران: بنگاه ترجمه و نشر کتاب.

 برخوردار، جواد. (۱۳۹۰). «روان‌درمانی در ادب فارسی».‌ رشد آموزش زبان و ادب فارسی،‌ شماره‌ ۱۰۰، صص ۲۶-۲۸.

پارسانسب، محمد. (۱۳۹۳). «نگرشی تازه بر مأخذشناسی قصه‌ی شاه و کنیزک». کاوش‌نامه، شماره ۲۸، صص ۳۹-۶۶.

پراپ،‌ ولادیمیر. (۱۳۶۸)،. ریخت‌شناسی قصه‌.‌ ترجمه‌ی م. کاشیگر،‌ تهران:‌ روز.

پورنامداریان، تقی. (1386). دیدار با سیمرغ. تهران: پژوهش‌گاه علوم انسانی.

تدین،‌ مهدی. (۱۳۸۴)،. «تفسیر و تأویل نخستین داستان مثنوی». مجله‌ی دانشکده‌ی ادبیات و علوم انسانی دانشگاه اصفهان، شماره ۴۱، صص ۱-۴۳.

حاجیانی، فرخ. (۱۳۸۷). «شخصیت عیسا مسیح در متون مانوی». مطالعات ایرانی، شماره ۱۳، صص ۴۱-۵۶.

خادمی، نرگس؛‌ قوام، ابوالقاسم. (۱۳۹۰).‌ «شخصیت کنیزک در مثنوی مولوی».‌ نقد ادبی، شماره ۱۳، صص ۶۹-۹۰.

حسنی جلیلیان، محمدرضا. (۱۳۹۳). «تببین و تأیید نظر استاد زرین‌کوب درباره داستان شاه و کنیزک».  متن‌شناسی ادبیات فارسی، شماره ۲۱، صص ۸۹-۱۱۰.

خالقی مطلق،‌ جلال. (۱۳۶۱). «یکی داستان است پر آب چشم». ایران‌نامه،‌ شماره ۲،‌ صص ۱۶۴-۲۰۵.

دیلمی، ابوالحسن. (1962). عطف الالف‌ المألوف علی الکلام المعطوف. تصحیح ج.ک. قادیه، قاهره.

رنجبر،‌ ابراهیم. (۱۳۸۶). «تحلیل داستان شاه و کنیزک در مثنوی». پژوهش‌های ادب عرفانی، شماره ۳، صص ۱۴۳-۱۶۶.

زرین‌کوب، عبدالحسین. (۱۳۷۴). بحر در کوزه. تهران: علمی.

ــــــــــــــــــــــ. (۱۳۸۳). سرّ نی. تهران: علمی.

سادوک، بنجامین جیمز. (۲۰۱۵). خلاصه‌ی روان‌پریشی. ج1، ترجمه‌ی فرزین رضاعی، تهران: کتاب ارجمند.

سنایی، ابوالمجد مجدود بن آدم. (۱۳۷۴). حدیقت الحقیقت و شریعت الطریقت. به کوشش محمدتقی مدرس رضوی، تهران: دانشگاه تهران.

ـــــــــــــــــــــــــــــــ. (۱۳۴۸). مثنوی‌های حکیم سنایی. به کوشش محمدتقی مدرس رضوی، تهران: دانشگاه تهران.

شاله، فلیسین. (1331). فروید و فرویدیسیم. ترجمه‌ی اسحاق وکیلی، تهران: چاپ رنگین.

صدیق یزدچی، محمدحسین. (۱۳۶۹). «عقل جزوی و عقل کلی، تأویل داستان اول مثنوی». ایران‌نامه، شماره ۳۳،‌ صص ۲۳-۴۴.

طبری، علی ابن ربّن. (۱۹۲۸). فردوس‌الحکمه. تصحیح محمد زبیر صدیقی، برلن.

طغیانی، اسحاق. (۱۳۷۲). «سبمولیسم در کلام مولوی». کیهان فرهنگی،‌ شماره‌ ۱۰۰، صص ۹۱-۹۵.

ضیمران، محمد. (۱۳۷۸). «سیری در اندیشه‌‌های ژاک لاکان». مصاحبه‌کننده: محمدرضا ارشاد، بایا، شماره‌ ۶، صص ۸۳-۸۸.

عطار نیشابوری. (۱۳۸۷). الاهی‌نامه. مقدمه، تصحیح و تعلیقات محمدرضا شفیعی کدکنی، تهران: سخن.

ــــــــــــــ. (1386). مصیبت‌نامه. مقدمه، تصحیح و تعلیقات محمدرضا شفیعی کدکنی، تهران: سخن.

عطایی، جمال. (۱۳۸۶)،. «کنیزک،‌ داستان دفتر اول مثنوی: یک تفسیر طبیبانه».‌ حافظ، شماره ۴۷، صص ۲۴-۲۵.

غزالی، احمد. (۱۳۷۶). مجموعه آثار فارسی احمد غزالی (سوانح). به اهتمام احمد مجاهد، تهران: دانشگاه تهران.

فروزان‌فر، بدیع‌الزمان. (۱۳۷۰). مآخذ قصص و تمثیلات مثنوی. تهران: امیرکبیر.

فروید، زیگموند. (1382 الف). «ماتم و ماخولیا».  فلسفه، کلام و عرفان، شماره‌ ۲۱، صص ۸۳-۱۰۲.

ـــــــــــــــ. (۱۳۸۲ب). «شرح کوتاهی درباره‌ی روان‌کاوی». ترجمه‌ی حسین پاینده.

ـــــــــــــــ. (1394). «رئوس نظریه‌ی روان‌کاوی». ترجمه‌ی حسین پاینده، ارغنون، شماره‌ی 22، صص 1-74.

 قبادی، حسین‌علی؛ کرجی، مصطفا. (۱۳۸۶). «تحلیل داستان پادشاه و کنیزک بر مبنای شیوه تداعی آزاد و گفت‌وگوی سقراطی یا Free Association». مجله‌ی دانشکده‌ی ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران،‌ شماره 183، صص ۱۷۷-۱۹۲.

کمبل، جوزف. (۱۳۸۶). قهرمان هزارچهره. ترجمه‌ی شادی خسروپناه،‌ مشهد: گل‌آفتاب.

محمد بن منور. (۱۳۶۷). اسرارالتوحید. مقدمه، تصحیح و تعلیقات محمدرضا شفیعی کدکنی، تهران: آگاه.

مسلمی‌زاده، محبوبه. (۱۳۸۴).‌ «معرفی و تحلیل رساله‌ی سهراب و رستم،‌ اثر مورایی،‌ آنتونی پاتر». نامه‌ی فرهنگستان، شماره ۱۳۱، صص ۱۱۳-۱۳۱.

معدن‌کن، معصومه. (۱۳۸۲). «مسیح و مریم در دیوان خاقانی». نامه‌ی انجمن، شماره ۹، صص ۴۹-۶۰.

مولوی، جلال‌الدین محمد. (۱۳۶۳). مثنوی معنوی. 4 جلد، تصحیح رینولد.ا.نیکلسون، به اهتمام نصرالله پورجوادی، تهران: امیرکبیر.

ــــــــــــــــــــــــ. (۱۳۵۸). فیه‌مافیه. تهران: امیرکبیر.

میرباقری، علی اصغر. (۱۳۸۱). «طریق کمال در مثنوی مولوی».‌  نامه‌ی انجمن،‌ شماره ۵، صص ۷۳-۸۸.

ناصرخسرو قبادیانی، ابومعین  (۱۳۷۰). دیوان. تصحیح مجتبی مینوی و مهدی محقق، تهران: دانشگاه تهران.

نای، رابرت دی. (۱۳۸۱). سه‌مکتب روان‌شناسی. ترجمه‌ی سیداحمد جلالی، تهران: پادرا.

نسفی، عبدالعزیز بن محمد. (۱۳۸۲). انسان کامل. با مقدمه‌ی هانری کوربن و سیدضیاء‌الدین دهشیری، تصحیح ماژیران موله، تهران: طهوری.

نظامی عروضی سمرقندی، احمد ابن عمر ابن علی. (۱۳۸۸).‌ چهارمقاله یا مجمع‌النوادر. تصحیح علامه قزوینی و محمد معین، بازبینی مه‌دخت معین، تهران: صدای معاصر.

ــــــــــــــــــــــــ. (۱۳۶۹). چهارمقاله. به اهتمام محمد معین، تهران: امیرکبیر.

نوریان، مهدی. (۱۳۷۰). «بازگو رمزی...». مجله‌ی دانشکده‌ی ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران، سال ۲۹، شماره ۱، صص۱۵۳-۱۶۵.